فرشته ی کوچولوی من

 آن زمان که  اشک همچون زمردهای طلایی دیدگان زیبایت رو تر کرده بود  و صدای گریه هایت طنین انداز راهروی سفید رنگ بیمارستان گردیده بود دل در دل کسانی که با بی تابی انتظار ورودت را به این دنیا میکشیدند نبود!نبود گل سرخم!

 بسان سپیده ی صبح تولدت همراه بود با دنیای نور و سرور برای تمامی کسانی که عاشقانه دوستت دارند. با پاهای نحیفت  قدم به چشم دل کسانی نهادی که تو را با دنیا دنیا مبادله نخواهند کرد.

تو زاده شدی!

 تا چون یاس مرهمی باشی به روی درد و اندوه انسانهایی که جز تو خوشی و زیبایی را در چیز دیگری روئیت نتوانند کرد

تا سایبانی از امید و آرزو برای دل پدرو مادر مهربانت بنا کنی! کسانی که غنچه ی لطیف زندگیشان پناه و  بهانه ای باشد برای از یاد بردن دردها و غریب شدن با غمهایشان!

پری  ِ زیبای شهر دل خاله! عروسک ِ نازم!

دلم میخواهد تا در امتداد نوازشهایم گلبوسه های عشق و محبت را بر روی گونه های کودکانه ات بکارم تا بدانی تا چه اندازه برایم عزیز هستی!

نغمه های دلنشنین کلامت همان بار اول دلم را با دل کوچکت گره زد و شاخه های پیچک محبت را در سرتاسر وجودم نهانید! تا برای همیشه طعم شیرینی  ِ دوست داشتنت را در وجودم احساس نمایم و از این حس خدادادی لذت برم.

چقدر زیباست در کنار تو زیستن و تو و وجود پاک و معصومت را در آغوش فشردن! قلب کوچک و پاکت را برای همیشه پاک و صاف نگاه  دار و در عین پاک ماندن وکودک بودن رشد و تکامل پیدا کن تا همیشه و تا ابد جایگاهت در قلب کسانی که تو را عاشقانه دوست دارند پایدار باشد

قادرم دستهای کوچکت و نرمی و لطافت آنها را از این فاصله ی بیکران حتی در رویاهایم حس کنم و سقف سبز دلت را ببویم چرا که آنقدر پاک و زیبایی که زمستان با لطف  ورودت بهاری شکوفه باران رخ میزند.

تو را در کنار عشق ستودنی ِ و زیبایم میستایم! چشمانت  دستهایت چهره زیبایت  کلام شیرینت آرامش نگاهت تلاطم روزهای کودکیت بی صبری و بی قراریت شیرین زبانیهایت همه و همه را از صمیم قلب دوست میدارم

حس درونیم را هرگز قادر نخواهم بود در قالب نوشته بیان نمایم! برایت با لبی خاموش سخن گفتم! چند سطری در باب ولادت نورانیت!

خیال انگیزترین هدیه ی خداوند!

از خداوند میخواهم آیینه ی وجودت مادام العمر پاک و صیقلدار پابرجا باشد.

 افکارت هیچ گاه دستخوش نیسان و پوچی نگردد.

 دلت همیشه چمنزاری از عشق و عطوفت باقی بماند و در پی ِ خرامیدن اسب زمان از بزرگیش کاسته نشود.

 نجواهای کودکانه ات همیشه پاک و در عین پاکی عاشقانه باقی بماند.

 همیشه و در همه حال و تمامی مراحل زندگیت از شب به صبح و از سیاهی به سپیدی روی بیاوری.

 شانه های تشنگیت همیشه سیراب باشد و هیچ گاه حس تلخ تنهایی سراغی از تو نگیرد.

 آذین ِ هوش سرشارت همیشه بیدار باشد و از آن به بهترین نحو ممکن استفاده نمایی.

گامهای آمدنت را بوسه باران میکنم

به بار نشستنت را به تماشا میشینیم

 خنده های کودکانه هات را جرعه جرعه مینوشم

و در پناه  ِ نگاه معصوم و پاکت زندگی میکنم

عشق کوچولوی من

جشن میلادت مبارک

پی نوشت۱ :دوستای عزیزم خیلی خیلی خوش اومدین به جشن تولد من.ممنون به خاطر حضورتون.

پی نوشت ۲:خاله زهرای عزیزم ممنونم که این همه به من لطف داری...به خاطر پست تولدم که امسال زحمتشو کشیدی...به خاطر هدیه های تولدم که هم پارسال هم امسال از اون سر دنیا برام فرستادی و کلی ما رو شرمنده کردی..به خاطر همه ی مهربونیهات ممنونیم................ایشاله بیای ایران پیشمون تا برات جبران کنیم

پی نوشت ۳:ما سه شنبه راهیه سوریه هستیم............................

  

سلام

قبل از هر چیز پوزش می خوام از همه خوانندگان وبلاگ فاطمه زهرا ، به خاطر این که این پست مثل پست های قبلی پر شور و هیجان و شاد و پر عکس نیست.من این پست رو برای یه دونه عشقم فاطمه زهراََِ...خواهر زاده ی عزیزم می نویسم.

سلام به نفسم ، فاطمه زهرا

خیلی وقت پیش مامانت گفت یه بار تو وبلاگ نی نی رو آپ کن ولی من به کل فراموش کردم و الان که نزدیک به تولد ۳ سالگیت هست می خوام که برات بنویسم.

بزار از اول برات بگم ...

یادم میاد روزای بارداری مامانت که اوایلش خیلی سختی کشید.

یادم میاد چند بار اولی که با مامانت رفتم سونوگرافی و گفتن بچه پسره و من به خاطر یه سری مسائل خیلی خوشحال می شدم و روزایی که می رفتیم خیابان جمهوری و با ذوق و شوق برات سیسمونی می گرفتیم ، اونم به رنگ آبی و روزی که دوباره رفتیم سونوگرافی و مامانت از اتاق اومد بیرون و گفت که میگه بچت دختره و من یکدفعه به خاطر همون مسائل اشک از چشمام اومد .و بعدش رفتیم همه وسایل آبی رو با صورتی عوض کردیم.

یادم میاد روز زایمان مامانت ، از وقتی که مامانت رفت داخل اتاق عمل من توی راهرو راه رفتم و وقتی خانم پرستار اومد و گفت خانم جفتشون سالمن ، اول خدارو شکر کردم و بعد رفتم به مامان جون و بابات خبر دادم.

یادم میاد ، اولین نفرایی که تو رو دیدن ، من و بابات بودیم ، بغل خانم پرستار ، یه دختر زشت و سیاه ، توی دلم گقتم وای ، چقدر زشته ، ولی برای اینکه بابات ناراحت نشه ، خندیدم...

یادم میاد روزای اول زندگیت ، گفتن باید ببرنت بیمارستان و بستری بشی ، به خاطر زردی ، و من کلی گریه کردم ، بعد از چند ساعت برگشتید و بابات گفت ، دیدی الکی گریه کردی ، اومدش.

یادم میاد ، روزی که تو بغلم از بینیت یه مایع سفید اومد و من طبق معمول هول کردم و داد کشیدم و زدم زیر گریه و تا وقتی که از درمانگاه بیارنت خودمو کشتم...

یادم میاد به مرور زمان بزرگ شدنت و جا افتادن چهرت و اینکه خیلی دختر خوب و خانم و آروم و مهمتر از همه مهربونی شدی ، همش می خندیدی ، طوری که همه مامان ها به مامانت حسودیشون می شد(خاله جونم بدجوری چشم خوردی ها!!!)

کم کم زبون در آوردی ولی خیلی کم و نسبت به بچه های اطرافت دیرتر.

یادم میاد می زاشتیمت توی اون کریر سنگینت و تو مثل شاهزاده خانم ها لم می دادی و من و مامانت دوتایی دسته کریرت رو می گرفتیم و باز خسته می شدیم.

یادم میاد برف اومد و من و مامان جون اومدیم خونتون و از خواب بیدارت کردیم و با کالسکه آوردیمت بیرون تا اولین برف زندگیت رو ببینی...

دیگه کم کم شیطون شدی.دومین محرمی بود که تو هم بودی ، خیلی بی تابی می کردی ، و ما هم هر شب پایین هیئت داشتیم و تو عادت داشتی من شبها تو اون سرما ببرمت توی حیاط و رو دستم بگیرمت و انقدر راه برم تا خوابت ببره و بیارمت بالا.

خیلی این سه سال زود گذشت ، مثل برق و باد ، الان دیگه سه سالت شده و برای خودت خانمی شدی ، همیشه فکر می کردم ۱۸ سالگی برای خانم ها سن حساسیه و وقتی ۱۸ سالم شد ، به مامانم گفتم این ۱ سال باید خیلی هوای منو داشته باشید و به من بی احترامی نکنید ، ولی الان می بینم ۳ سالگی هم برای دختر بچه ها سن حساسیه...

خاله قربونت بشه که امسال شب سوم محرم ، چادر مقنعه سرت کردی و مثل حضرت رقیه شدی ، خاله قربونت بشه که دیگه وقتی میبینی یه بچه مقنعه و چادر سرشه ، میگی ، لقیه (رقیه) شده ؟

خاله فدای تو بشه که وقتی خاله تو هیئت ها گریه می کنه تو طاقت نمیاری و نمیزاری که خاله گریه کنه ، قربونت بشم که امسال محرم یه شب که خاله داشت گریه می کرد ، وقت دعا ، اومدی پیشم نشستی و دستای خوشگلت رو گرفتی بالا و گفتی ، خدا ، خالمو تمت (کمک) کن.

خاله قربونت بشه ، که وقتی شبا پیشم می خوابی تا صبح هزار بار پا میشم و روت رو می کشم تا به مقصود شوم لخت خوابیدنت نرسی . و هر بار بیدار میشم کلی قربون صدقت می رم.

خاله فدات شه که تا یه چیز می خوای و میبینی بهت نمی دم ، از سلاح زبون استفاده می کنی و صدبار با ناز میگی طیه(طیبه) ، خاله جون ، هانی ، تا من تسلیم بشم و خواستت رو انجام بدم.

خاله فدات شه که اینقدر تو تخیلاتت دوست برای خودت داری و باها شون صحبت میکنی و بعضی وقتها از ما میخوای ک دوستای خیالیت رو دعوا کنیم.

خاله فدات شه که بعد از سه سال بخاطر شیطنت و لخت شدنت مامانت هنوز نتونسته پروژه پوشک گیری رو کامل عملی کنه.

خاله بمیره برات که تا الان که سه سالت شده هزار بار برای زمین خوردنات و اتفاق هایی که برات افتاده مرده و زنده شده.

خاله قربون تو بشه که اگه نبودی خاله تو سخت ترین لحظه های زندگیش کم می آورد و نمی تونست جلو بره و ادامه بده.

الان دیگه ۳ سالت شده ، نمیدونم به قول مامانت چه حکمتیه که تو تولد سه سالگیت میخوای بری پابوس سه ساله امام حسین ، اونم درست تو ایام شهادتشون.

می دونم خیلی بهتر از من میدونی و بعد ها می فهمی که حضرت رقیه کی بود ، از خود خانم رقیه می خوام که تو تمام طول سنت همراهت باشه و تنهات نزاره و کمکت کنه که پیرو واقعیشون بشی گلم .

خیلی حرف داشتم ولی می دونم تا همین جا هم خیلی زیاد شد و از حوصله دوستای عزیزت خارجه.

 بهترین ها رو برای عزیزترین کسم و بهترینم که با وجودش تمام غمهایی که داشتم رو فراموش کردم ، از خدا می خوام.

یا حق...